Tuğçe Aytimur - AİDİYET… - Malatya Sanal Haber
Tuğçe Aytimur

Tuğçe Aytimur

AİDİYET…

İlk adım attığın da insan, bir yere tutunmadan ilerleyemez. Devamını getiremez adımlarının. Ailesine tutunur düşüp kalmamak için. Tekrar yoluna devam edebilmek için… Ve o an hayat ilk dersini verir. Aitlik... Tutunduğuna ait olursun. Ait olduğun ailen, düşüncelerinin tohumlarını oluşturur. Sonrasında sana verilen yolda ilerlerken yeni yürekler çıkar karşına. Yeni satırlar, lezzetler, duraklar, uğraşlar…  Kişiliğin yansır tutunduklarından. Bunu öğrendiğin an geçmişe gidersin. Eskilere. Meleklerin kulağına ilk aitliğini fısıldadığını anımsarsın. ‘Aslında her şey ve herkes tek bir şeyin... Sen, gördüğün tüm o balıklar, sevdiklerin, bilgisayarın, güçlü kuvvetli dağlar, minik karıncalar, evren... Var olan, var olacak olan, var olma fikri bile tek bir şeye ait.’ Demişti melek…

Zaman geçer. Yaşlar alınır. Kendine tutunmak ister insan. Beden, sağlığa; can, yaşama; yürek, sevgiye tutunmuştur.  Herkes ve her şey tutunacak bir şeyler bulmuştur. Bu yüzden kendine tutunamaz. Bedenin de tutunacak bir şey bulamaz. Çürük ip gibi bir ucu elinde kalır. Sonra gök kubbeye döner yüzünü. Ruhuna eş arar. ‘ Yaratıcı! Bir tek o anlar beni. Onun eteklerine tutunmalı.’ der. Dualarla, eksik etmediği secdelerle... Yapmaya çalışır bunu. Ama olmaz. Tek başına tutunamaz yaratıcıya. Herkes için tek bir dünyanın olmamasının nedeni de budur. Kimse bireysel olsun istenmemiştir. Eş olunacak, destek olunacak, muhtaca yardıma koşulacak… Böyle birlikte, kocaman bir el oldukça tutunabilir. Ancak o zaman yetebilir gücü. Tek başına çabuk yorulur, soluk yetiremezdi. Allah aşığı olmak değildi kolay. Her yürek bir Yunus olamıyordu. Bazen bir kaç yürek, ancak bir Yunus ediyordu. Birlikten doğuyordu kuvvet. Bunu fark eden insan kendine, ait olabileceği yerler aradı. Canın sağlığı vardı. Şükürler gönderdi semaya. Yoksa sağlığa dualar buldu. Devam etti yoluna. Zamanına dost aradı. İkra ile başlayan bir kitap buldu. Bunları anlatacak meclislere katıldı. Aklına kâğıdı buldu. Öğrendiklerini yazdı durmadan. Nehir gibiydi. Gittikçe susuyor susadıkça dostlarından yardım alıyordu. Yol boyunca düşecek olsa tutuyordu ait oldukları. Kendine verilen bu yolda ilerlerken, yaptıkları da geliyordu ardı sıra. O da geliyordu sona.

 Bitiyordu sonunda. İki eli yanlarına düşünce ilk ait olduğu yerdeydi. Gözler ilk döndüğü gök kubbe de. Bir defter beliriyor yanında. İçinde yol boyunca tutundukları kayıtlı. Çünkü tutunduğuna ait olur insan. Ait olduğunda kalır ve sonunda ona benzer. Güzel yerlere ait olup güzel sonlara kavuşmak duasıyla... Vesselam.

Yorum Yaz

Doğrulama Kodu
Yorumlar
Son Yazıları Tüm Yazıları

EDİTÖR SEÇİMİ

SON DAKİKA

Haber Scripti: KayısıNet - Malatya Web Tasarım | Hosting Yer Sağlayıcı: MiTelekom